মিচিং ভাষাৰ অস্তিত্বৰ সংকট আৰু উত্তৰণৰ পথ: সাহিত্য, বোলছবি আৰু সংগীত

 "মিচিং ভাষাৰ অস্তিত্বৰ সংকট আৰু উত্তৰণৰ পথ: সাহিত্য, বোলছবি আৰু সংগীত"

-কাৰ্চাং তাকাৰ (তপন )

“ভাষা কেৱল শব্দৰ সমষ্টি নহয়, ই আমাৰ পূৰ্বপুৰুষৰ সপোন আৰু উত্তৰ-প্ৰজন্মৰ ভৱিষ্যত। সাহিত্যৰ কলম, চিনেমাৰ কেমেৰা আৰু গীতৰ সুৰে যদি আজি নিজৰ শিপাক চিনি নাপায়, তেন্তে কাইলৈ আমাৰ পৰিচয় কেৱল ইতিহাসৰ পাততহে ৰৈ যাব।"

ভাষা কেৱল ভাব বিনিময়ৰ মাধ্যম নহয়, ই এটা জাতিৰ ইতিহাস আৰু সত্তাৰ পৰিচয়। মিচিং ভাষা মিচিং জননীৰ মুখৰ সুবাস আৰু এই বৃহৎ জনগোষ্ঠীৰ প্ৰাণস্পন্দন। বৰ্তমান সময়ত গোলকীকৰণৰ প্ৰভাৱত আমাৰ ভাষা এক সংকটৰ মাজেৰে গতি কৰিছে। এই সংকটৰ পৰা ভাষাটোক উদ্ধাৰ কৰি বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ হ’লে সাহিত্য, বোলছবি আৰু গীত— এই তিনিটা মাধ্যমক অস্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাটো অতি জৰুৰী।সাহিত্য হ’ল এটা ভাষাৰ লিখিত দাপোণ। মিচিং ভাষাৰ মৌখিক সাহিত্য অত্যন্ত চহকী যদিও লিখিত ৰূপত ই এতিয়াও যথেষ্ট সীমাবদ্ধতাৰ মাজত আছে। সৃষ্টিশীল লিখনী: পুৰণি সাধুকথা, লোককথা আৰু ইতিহাসক নতুন প্ৰজন্মৰ বাবে উপন্যাস বা গল্পৰ ৰূপত লিখি উলিয়াব লাগে।

অনুবাদ সাহিত্য: পৃথিৱীৰ শ্ৰেষ্ঠ গ্ৰন্থসমূহ মিচিং ভাষালৈ অনুবাদ কৰিলে ভাষাৰ শব্দ সম্ভাৰ বৃদ্ধি পায় আৰু গাম্ভীৰ্য আহে।

শিশু সাহিত্য: শিশুসকলক মাতৃভাষাৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত কৰিবলৈ চিত্ৰযুক্ত সাধুৰ কিতাপ আৰু কবিতাৰ প্ৰয়োজন। যি ভাষাত শিশুৱে সপোন দেখে, সেই ভাষাই দীৰ্ঘজীৱন লাভ কৰে।

বৰ্তমান যুগ দৃশ্য-শ্ৰব্য মাধ্যমৰ যুগ। চিনেমা বা বোলছবিয়ে যিদৰে মানুহৰ মনত প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে, সিমান অন্য কোনো উপায়ে নোৱাৰি।

পৰিচয় আৰু গৌৰৱ: 'মিৰ-২'ৰ দৰে চিনেমাই কেৱল মনোৰঞ্জন নিদিয়ে, বৰং ভাষাৰ প্ৰতি এক যোগাত্মক আন্দোলনৰ সৃষ্টি কৰে। চিনেমাৰ জৰিয়তে চহৰীয়া আধুনিক যুৱক-যুৱতীসকলেও নিজৰ ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ প্ৰতি গৌৰৱ কৰিবলৈ শিকে।

ডিজিটেল মাধ্যম: বৰ্তমানৰ ছাত্ৰ সমাজৰ বেছিভাগ সময় মোবাইলৰ পৰ্দাত পাৰ হয়। গতিকে মিচিং ভাষাত চুটি ছবি, ডকুমেণ্টেৰী বা ইউটিউবৰ বাবে তথ্যসমৃদ্ধ ভিডিঅ’ নিৰ্মাণ কৰিলে ভাষাৰ প্ৰসাৰ দ্ৰুততৰ হ’ব।

মিচিং সমাজৰ প্ৰাণ হ’ল ‘ঐনিতম’। গীতৰ জৰিয়তে ভাষা এটাৰ আৱেগিক দিশটো ধৰি ৰাখিব পাৰি।

আধুনিক আৰু লোকসংগীতৰ মিশ্ৰণ: ঐনিতমৰ সুৰক বিকৃত নকৰাকৈ আধুনিক বাদ্যযন্ত্ৰৰ সহায়ত নতুনকৈ সজাই তুলিলে ই সকলোৰে মাজত জনপ্ৰিয় হ’ব।

ভাষা শিক্ষাৰ মাধ্যম: বহুসময়ত গীতৰ কথাৰ পৰাই নতুন প্ৰজন্মই পুৰণি আৰু দুৰ্লভ শব্দবোৰ শিকে। গীতৰ ভিডিঅ’বোৰত শব্দৰ অৰ্থ ব্যৱহাৰ কৰিলে আন ভাষাৰ লোকেও আমাৰ ভাষাৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হ’ব।

প্ৰকৃততে সাহিত্য,বোলছবি আৰু গীতৰ জৰিয়তে মিচিং ভাষা জীয়াই থাকিবনে ? সাহিত্য ,চিনেমা আৰু গীতে মিচিং ভাষাক জীয়াই ৰখাত সফল হব পাৰিবনে ?পোন প্ৰথমে যদি বোলছবিৰ ক্ষেত্ৰত চকু দিলে কিছু সমস্যাসমূহৰ সন্মুখীন হোৱা দেখিবলৈ পোৱা যায় -যেনে আজি কালি আমাৰ মিচিং ছবিবোৰত আধুনিক যুগৰ ভাষা অথবা সংস্কৃতি সাজ-পোছাক ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায় লগতে ভাষাবোৰৰ সংমিশ্ৰণ হোৱাত প্ৰকৃত ভাষাৰ পৰা পৃথক হোৱা দেখা যায়। আনহাতে গীতৰ ক্ষেত্ৰতো বৰ্তমান সংমিশ্ৰন হোৱা দেখিবলৈ পোৱা যায় তেনেক্ষেত্ৰত মিচিং ভাষা সংৰক্ষণ কৰাৰ সলনি মিচিং ভাষাক আন এটা ভাষালৈ ৰুপান্তৰ কৰা যেন দেখা যায়। সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত হেমাহিত হোৱা যেন বোধ হয় কাৰণ আজি কালি আধুনিক যুগ এই সমসয়ত ইংৰাজী শিকাৰ সময়ত অথবা ইংৰাজীত গুৰুত্ব দিয়াৰ প্ৰাকক্ষণত মিচিং ভাষাত এচুকত জিৰণি লৈ থকা যেন হয় ,তাৰোপৰি আধুনিক যুগৰ মানুহে অৰ্থাৎ নিজকে ষ্টেণ্ডাৰ্ট দেখুৱাবলৈ আধুনিক ভাষা কোৱাৰ লগতে নিজৰ ভাষাক  উপলুঙা কৰাও দেখা যায়।

এই ঋণাত্মক দিশবোৰক ধনাত্মক দিশ কৰাৰ উপায় :- আমি আমাৰ চিনেমাবোৰ অৰ্থ লাভ কৰা উপৰিও মিচিং জাতিৰ সভ্যতা-সংস্কৃতি ,ভাষা জীয়াই ৰাখিবৰ কাৰণে বা তাৰ উদ্দেশ্যত নিৰ্মাণ কৰিব লাগে। উদাহৰণস্বৰূপে ,পানৈ-জংকী বোলছবিৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিব পাৰি ,পূৰ্বতে মিচিং মহিলাই কেনেকৈ সাজ পিন্ধিছিল ,পাগব মানে কি ?  বা ৰৃগবঃ গৃঃনাম ,প্ৰেম ইত্যাদিবোৰৰ লগতে মিচিং ভাষা,গীত সুন্দৰ ভাৱে জীপাল হোৱা দেখিবলৈ পোৱা যায় । কিন্তু আজি কালি লাহে লাহে আধুনিকতাৰ গোলকীকৰণে সকলো শৃংখল খেলি-মেলি কৰি তুলিছে । অৱশ্যে তাৰ মাজতো মিচিং  ভাষাৰ  প্ৰতি গুৰুত্ব দি মিচিং ভাষাক চিনেমাৰ জৰিয়তে আন্দোলন কৰাও দেখিবলৈ পোৱা যায় এই ক্ষেত্ৰত -মিৰ আৰু মিৰ ২ ৰ বিষয়ে কব  পাৰি। এই ছেগতে প্ৰশংসা কৰিব লাগিব যে প্ৰথমখন  মিৰত থকা বিনোদ পেগুৱে কণ্ঠদান কৰা “আগম আ নঃ“ শীৰ্ষক গীতটিৰ জৰিয়তে মিচিং ভাষাক জাগ্ৰত কৰাৰ সুৰ শুনিবলৈ পোৱা যায়। গীতৰ ক্ষেত্ৰত পূৰ্বৰ গীতবোৰৰ পৰা অলপ আঁতৰি অহা দেখিবলৈ পোৱা যায়,অৱশ্যে আধুনিকতাৰ প্ৰভাৱত এই ৰূপ যত আমি নুই কৰিবও নোৱাৰি। সাহিত্য হৈছে এটা সমাজ না জাতিৰ অতীত আৰু ভৱিষ্যত । সাহিত্যক অনুসৰণ কৰিলে ভৱিষ্যতো চাব পাৰো লগতে অতীতলৈ ঘূৰি যাব পাৰো । আপুনি মই নৱ প্ৰজন্ম হিচাপে প্ৰতিযোগিতাৰ যুগত আধুনিকতাৰ লগতে আমাৰ প্ৰাণৰ ভাষাকো বিশ্ব দৰবাৰলৈ লৈ যাবলৈ পন্থা লব লাগিব ।

                    আজিৰ ছাত্ৰ সমাজে বুজি উঠিব লাগিব যে বন্দুক-বাৰুদেৰে নহয়, আজিৰ যুদ্ধ হ’ব লাগিব কলমেৰে আৰু সৃষ্টিশীলতাৰে। আনন্দৰাম ঢেকীয়াল ফুকনে যিদৰে কলমৰ জৰিয়তে অসমীয়া ভাষা ৰক্ষা কৰিছিল, আমাৰ যুৱ প্ৰজন্ময়ো সাহিত্য আৰু সাংস্কৃতিক কৰ্মৰ জৰিয়তে মিচিং ভাষাক জীয়াই ৰাখিব লাগিব। ফেচবুক, ইউটিউব বা ইনষ্টাগ্ৰামক কেৱল আমোদ-প্ৰমোদৰ বাবে নহয়, নিজৰ ভাষাৰ গীত আৰু সাহিত্যৰ প্ৰচাৰৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।

       ভাষা জীয়াই থাকিলেহে জাতি জীয়াই থাকিব। সাহিত্যই দিয়ে ভাষাৰ গভীৰতা, বোলছবিয়ে দিয়ে বিস্তৃতি আৰু গীতে দিয়ে প্ৰাণ। চৰকাৰী আঁচনি বা আইনৰ আশাত ৰৈ নাথাকি আমি নিজেই আমাৰ ভাষাৰ চৰ্চা কৰিব লাগিব। সাহিত্যিকৰ কলম, পৰিচালকৰ কেমেৰা আৰু শিল্পীৰ কণ্ঠই যদি মিচিং ভাষাৰ গান গায়, তেন্তে আমাৰ ভাষা চিৰকাল জীয়াই থাকিব। আমাৰ ভাষা আমাৰ গৌৰৱ, ইয়াৰ সংৰক্ষণ আমাৰ পবিত্ৰ দায়িত্ব।