সংবিধানৰ সপোন, দেশৰ অভিমান
-তপন পায়েং
১৯৫০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰী দিনটো ভাৰতীয় ইতিহাসৰ এক সোণালী অধ্যায়। এই দিনটোতে স্বাধীন ভাৰতে নিজৰ সংবিধান গ্ৰহণ কৰি বিশ্বৰ দৰবাৰত এক সাৰ্বভৌম, গণতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। আমাৰ সংবিধান কেৱল শাসন চলোৱাৰ বাবে কিছুমান নীতি-নিৰ্দেশনাৰ সমষ্টি নহয়; ই হ’ল কোটি কোটি ভাৰতীয়ৰ আশা-আকাংক্ষাৰ প্ৰতিফলন আৰু আমাৰ জাতীয় গৌৰৱ বা অভিমানৰ আধাৰ। আমাৰ সংবিধানৰ মূল সপোন আছিল এখন মৰ্যাদাপূৰ্ণ আৰু ন্যায়সংগত সমাজ গঢ়া। ড° বি.আৰ. আম্বেদকাৰৰ নেতৃত্বত সংবিধান প্ৰণয়নকাৰীসকলে এনে এখন ভাৰতৰ সপোন দেখিছিল য’ত: সামাজিক ন্যায় যেনে জাতি, ধৰ্ম বা বৰ্ণৰ নামত কোনো বৈষম্য নাথাকিব। আইনৰ চকুুতো ধনী-দুখীয়া সকলো সমান হ’ব। প্ৰতিজন নাগৰিকে নিজৰ মত প্ৰকাশ কৰাৰ আৰু পছন্দৰ ধৰ্ম পালন কৰাৰ পূৰ্ণ ব্যক্তিগত স্বাধীনতা পাব। এই সপোনেই আছিল ভাৰতীয় গণতন্ত্ৰৰ মূল ভেটি।
দেশৰ অভিমান: আমাৰ সংবিধানৰ শক্তি,ভাৰতীয় সংবিধানক বিশ্বৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ সংবিধান বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু ই আমাৰ বাবে এক বিৰাট অভিমানৰ বিষয়। ইয়াৰ কাৰণসমূহ হ’ল-
বৃহত্তম লিখিত সংবিধান: বিশ্বৰ আটাইতকৈ দীঘলীয়া লিখিত সংবিধান হোৱাৰ উপৰিও ই অত্যন্ত নমনীয় আৰু একেলগে কঠোৰ, যিয়ে সময়ৰ লগত খাপ খাব পাৰে।
বিচিত্ৰতাৰ মাজত একতা: ভাৰতৰ দৰে বহুভাষী আৰু বহু ধৰ্মীয় দেশ এখনক এখন সংবিধানৰ ছত্ৰছায়াত একগোট কৰি ৰখা কাৰ্যই বিশ্বক আচৰিত কৰে।
মৌলিক অধিকাৰ: সংবিধানে প্ৰতিজন নাগৰিকক যি মৌলিক অধিকাৰ প্ৰদান কৰিছে, সেয়াই আমাক এজন স্বাধীন নাগৰিক হিচাপে গৌৰৱ কৰাৰ থল দিয়ে।
প্ৰত্যাহ্বান আৰু আমাৰ কৰ্তব্য:- সংবিধানৰ সপোনবোৰ সম্পূৰ্ণৰূপে বাস্তৱায়িত কৰিবলৈ এতিয়াও বহুত বাকী। সমাজত চলি থকা দুৰ্নীতি, দৰিদ্ৰতা আৰু সাম্প্ৰদায়িকতাই মাজে মাজে আমাৰ এই সপোনক বাধাগ্রস্ত কৰে। কেৱল অধিকাৰ বিচাৰিলেই আমাৰ দায়িত্ব শেষ নহয়; সংবিধানৰ প্ৰতি থকা আমাৰ 'মৌলিক কৰ্তব্য'সমূহ পালন কৰিলেহে দেশৰ অভিমান অটুট থাকিব। সংবিধানক সুৰক্ষা দিয়া মানেই দেশৰ গণতন্ত্ৰক সুৰক্ষা দিয়া। আনহাতে বৰ্তমান সময়তো কিছু কিছু অঞ্চলত সংবিধান কি ? সংবিধানক কত ব্যৱহাৰ কৰা হয় ,তাৰ সম্পৰ্কে এতিয়াওঁ অজ্ঞ হৈ আছে । যেনে কিছুমান গ্ৰামাঞ্চলতো সংবিধানৰ বিষয়ে নাজানে ,সেয়ে অধিকাৰৰ যেনে আঁচনিসমূহ পোৱাৰ পাছতো কিছু কিছু কৰ্তব্যৰ বিষয়ে অৱগত নহয়।
NIYAMIA BARTA
আমি ভাৱো যে সংবিধানত উল্লেখ কৰা মৌলিক কৰ্তব্যসমূহকে দায়িত্ব হিচাপে পালন কৰাৰ উপৰিওঁ কিছু উল্লেখনীয় কাৰ্যবোৰো কৰিব লাগে ,যেনে- সময়মতে বিদ্যুৎ মাচুল পৰিশোধন কৰা,চৌপাশৰ পৰিৱেশ বিনষ্ট নকৰি সুন্দৰকৈ সংৰক্ষণ কৰা ,ইত্যাদি ইত্যাদিবোৰ আমাৰ মৌলিক কৰ্তব্যবোৰ নপৰেনে ?
যেতিয়ালৈকে আমি সংবিধানত উল্লেখ কৰা সকলো আইন বা কৰ্তব্যসমূহ সূচাৰুৰূপে পালন নকৰো তেতিয়ালৈকে সংবিধান দেশৰ অভিমান নহ’ব। সংবিধান দেশ পৰিচালনাৰ উপৰিও দেশৰ নাগৰিকক সুন্দৰ পথত দেশৰ সৰ্বাগীন কৰিব পৰা মূল চালিকা কোষ শক্তি।সংবিধান এখন কিতাপ নহয়, ই এখন জীৱন্ত দাপোণ য’ত আমাৰ মৰ্যাদা প্ৰতিফলিত হয়। যেতিয়ালৈকে এজন গাওঁৰ খেতিয়কে নিজৰ অধিকাৰৰ লগতে দায়িত্বৰ বিষয়ে সজাগ নহয়, তেতিয়ালৈকে গণতন্ত্ৰৰ সপোন অসম্পূৰ্ণ হৈ থাকিব।"আমাৰ সংবিধান আমাৰ বাবে এক পবিত্ৰ ধৰ্মগ্ৰন্থ সদৃশ। ই আমাক পথ দেখুৱাইছে আৰু আমাক এক পৰিচয় দিছে। যেতিয়ালৈকে ভাৰতৰ প্ৰতিজন নাগৰিকে সংবিধানৰ নীতিসমূহ শ্ৰদ্ধাৰে পালন কৰিব, তেতিয়ালৈকে আমাৰ দেশৰ অভিমান বিশ্বৰ বুকুত জিলিকি থাকিব। আমাৰ সপোনৰ ভাৰত গঢ়িবলৈ হ’লে আমি সংবিধানক হৃদয়ত স্থান দিব লাগিব।
আমাৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত লেখাবোৰ পঢ়ি কমেন্ট দিব আৰু আপোনাৰ বন্ধু বৰ্গলৈ শ্বেয়াৰ কৰিবলৈ নাপাহৰিব॥
ধন্যবাদ