ধানবোৰ পকিছে ,তপন পায়েং

তপন পায়েং
0

ধানবোৰ পকিছে ?  তপন পায়েং


ধানবোৰ পকিছে ?

তপন পায়েং



এই বাটেৰে ওলাই গৈ আছিলো

ধূলিয়ৰি কুৱঁলীৰ আৱৰণ ফালি,

 

এই বাটৰ কাষে কাষে দেখিলো সেউতীৰ

কিছু সৰ্পগন্ধা হাঁহি আৰু মুখৰ ভেজাঁল সুখ ।

 

তথাপিওঁ জানা ! ধানবোৰ পকিছে

এই ধানতেই ৰচিছে মাঘৰ তিল পিঠা আৰু ঘিলা পিঠা

 

যোৱা চিপকো বানত ডুবিছিল

মুচৰী, জহা চাউলৰ ধানৰ তলীবোৰ

 

ক’ত এমে লে মন্ত্ৰী,নেতা-পালী নেতাসকল আহিছিল  বাৰিষাৰ উজান চাবলৈ

ক’ত ঘৰ-বাৰী নদীত লৈছিল সমাধি,

 

লাহে লাহে ধানবোৰৰো পকাও আৰম্ভ কৰিলে

তিনি-চাৰি মাহ মানেই হ’ল

অথচ !!!!

কোনো এমেলে মন্ত্ৰীৰো গুণ-গান নাই

মুচৰী,জহা চাউলৰ ধানৰ খবৰ ল’বলৈয়ো কাকো সপোনতো দেখা নাই।

 

হ’লেও, বলু ককাইৰ মুখত যি হাঁহিৰ বিৰঙনী

ৰঞ্জিত,বাহাদুৰৰ  টোপাবোৰ চাই ।

 

ধানবোৰ পকিছে জানা !

উলহ মালহ কি যে, সেউতী-বলু ককাইৰ মন

এতিয়াচোন ৰঙানদীত ৰহেদৈ-ৰঙীয়া চন

ধানবোৰ পকিছে , ঘনচিৰিকাহতঁৰো লহ-পহীয়াইছে

পথাৰতচোন এতিয়া সকলোৰে আনন্দতে ববচা বন।।

ধানবোৰ পকিছে ?  তপন পায়েং

 


“ধানবোৰ পকিছে” — তপন পায়েং

তপন পায়েংৰ “ধানবোৰ পকিছে” কবিতাটো এটা মাটিৰ গন্ধযুক্ত, গ্ৰাম্য জীৱনৰ সৈতে গভীৰভাৱে যুক্ত কবিতা। কবিতাটোত কবিয়ে নিজৰ গাঁৱৰ পথেদি যোৱাৰ সময়ত প্ৰকৃতিৰ এক সজীৱ দৃশ্য অঙ্কন কৰিছে — ধূলি, কুৱঁলী, সেউতী ফুল, সৰ্পগন্ধাৰ হাঁহি — সকলো একেলগে যেন এটা সেউজীয়া জীৱনৰ প্ৰতীক।

তবে কবিতাটোৰ গভীৰ অৰ্থ কেৱল পকা ধানত সীমাবদ্ধ নহয়। যোৱা বানত ধানখেতি ধ্বংস হোৱা, মানুহে ঘৰ-বাৰী হেৰুৱা — এই বেদনাৰ মাজতো প্ৰকৃতি নিজৰ চক্রত ঘূৰি আহিছে; ধানবোৰ পুনৰ পকিছে। কিন্তু এই সময়ত “মন্ত্ৰী-নেতা” সকল গায়ব — তেতিয়ালৈকে যিবোৰে বানৰ সময়ত উজান চাবলৈ আহিছিল, এতিয়া তেওঁলোকে গাঁৱৰ সুখৰ সময়ত উপস্থিত নহয়।

এই অৱহেলাৰ মাজতো গাঁওৰ বলু ককাইৰ হাঁহি, ৰঞ্জিত-বাহাদুৰৰ টোপা ধান — এইবোৰে গ্ৰাম্য জীৱনৰ আশা, পৰিশ্ৰম আৰু সন্তুষ্টিৰ প্ৰতিচ্ছবি হয়ে উঠে।

শেষত কবিয়ে দেখুৱাইছে — ধান পকিলেই যেন গাঁওখন আনন্দেৰে ভৰি যায়। চিৰিকাহৰ গান, নদীৰ ৰঙীয়া সোঁত — সকলো মিলি এটা সহজ কিন্তু গভীৰ বাণী দিয়ে — যিবোৰে মাটিৰ সৈতে জীয়াই থাকে, তেওঁলোকেই প্রকৃত আনন্দৰ মানে জানে।

সাৰকথা:
এই কবিতাটো মাটিৰ মানুহৰ জীৱনচৰ্যাৰ আনন্দ-বেদনা, চৰকাৰী অবহেলা, আৰু প্ৰকৃতিৰ পুনৰজীৱনৰ এক সহজ অথচ গভীৰ চিত্ৰ। “ধানবোৰ পকিছে” — এই বাক্যটো মাথোঁ কৃষিৰ নহয়, এক নতুন আশাৰ, জীৱনৰ, আৰু গাঁওখনৰ পুনৰুত্থানৰ প্ৰতীক।

কবিতাটি অসমৰ আগশাৰী বাতৰি কাকত,দৈনন্দিন বাৰ্তা’ত প্ৰকাশিত হৈছে।

Post a Comment

0 Comments

আমাৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত লেখাবোৰ পঢ়ি কমেন্ট দিব আৰু আপোনাৰ বন্ধু বৰ্গলৈ শ্বেয়াৰ কৰিবলৈ নাপাহৰিব॥
ধন্যবাদ

Post a Comment (0)
3/related/default